Een lesje leven 2.0

– La Dama-

Hoe overleef ik.. m’n baan vandaag
Een grote vraag die vooral in het holst van de nacht nogal eens voorbij komt spoken.

Ik kan niet meer
Ik wil niet meer
Ik vind het niet meer leuk
Hoe houd ik het vol?

En hoe houd ik het vol..?

Gewoon door door te gaan
Er voor te gaan
Elke dag weer
M’n bed uit te komen
De trein te halen
M’n plicht te doen
Een brede lach op te zetten
En nog een keer 150% geven.

Met als resultaat: overuren en pijn.
Pijn in handen
Pijn in armen
Pijn in nek
Een bloedend hart.

Heet dit dan ‘niet los kunnen laten’?
Een lesje ‘leer je zelf kennen op je 27e’

Ik hoop snel te slagen voor het examen
Iemand gespecialiseerd in bijles?
Of eventueel een spiekbriefje?

Ik hoor het graag.

Advertenties

Dát gras aan de andere kant – sociaal & alleen

IMG_2663

– La Dama –

Herken je dat? Dat je ergens loopt, een groep mensen op straat, een afgeladen kroeg, druk pratende mensen, lachende mensen, en dat je wou dat jij een van hen was? Dat je naar binnen zou kunnen lopen en verschillende mensen gedag zegt, om vervolgens bij je afspraak uit te komen, die mensen die op jou zitten te wachten en blij zijn om je te zien. Dat je vervolgens de tijd van je leven hebt. Precies genoeg drinkt om het gezellig te hebben, maar niet teveel om je te misdragen, dat je gesprekken allemaal ontzettend interessant zijn, en je gesprekspartners mooi, positief en grappig. Langzaam loop je voorbij, zonder deze doelen, zonder plannen, zonder deze afspraken. Een hele avond met dit – jezelf – in het vooruitzicht.

Daarnaast betrap ik mezelf er wel eens op dat ik plannen maak, en vervolgens geen zin heb in de verwezenlijking hiervan. Mezelf netjes aankleden, op tijd komen, gezellig doen. Geïnteresseerd zijn en vertellen hoe het gaat. Met al die verschillende onderwerpen, waarover weer een update gegeven moet worden. Nog een rondje, terwijl ik de alcohol minder wil doen laten vloeien. De sociale druk en verleidingen, verlangens en ergernissen. Ongemak. Dan verlang ik naar mijn prachtige huis, mijn bank, mijn bed, een grote kop thee, en alleen zijn met mijn gedachten. De stilte in hoofd en huis. Het comfort van gewoon zijn.

Dat is waar dit blog over gaat. Als ik voor mezelf spreek, is alleen zijn op z’n tijd heerlijk. Zonder plannen op de bank zitten, lezen en of kijken op tv of online – wat jij leuk vindt. Geen afspraken, eindeloze avonden, genoeg tijd om te mijmeren over wat je vandaag is gebeurd, en wat er morgen komen gaat. Je verdiepen in dat artikel dat je al zo lang had willen lezen, of de route uitzoeken van de reis die je volgende maand gaat maken. Aan niemand verantwoording af te leggen, niemand die je stoort. Puur genot. Waar je de ene keer zoveel beter ultiem van kan genieten dan de andere keer. Alleen zijn vind ik heerlijk. Maar samen zijn – iets delen, het gevoel van chemie, en dat je met een andere persoon resoneert, is ook heel fijn. Samen lachen, samen praten, samen stil zijn – genieten.

Het gras aan de andere kant is altijd groener. Aan welke kant je ook staat. De vergelijking is zo gemaakt. Want wat van mij is, is niet van jou. En wat jij hebt, heb ik niet. Het zit ‘m in de vergelijking. Het verschil. Het niet weten. Wat het jouwe mist, of…. juist niet. De uitdaging ligt in de tevredenheid. De berusting. Het genieten van ‘nu’ .

Het andere komt wel weer eens.